Timo was:
- de trompet locomotief van de Makrele
- dé biercommissaris
- altijd dronken na een optreden

Timo is:
- de verbannen zoon
- één van de mede oprichters van de Makrele
- de biercommissaris in ballingschap
- bierbrouwer
- de sensuele vertolker van het lied Volare
- zijn boekje kwijt
- nog steeds groot innemer van drank en room
- z´n reis aan het boeken voor carnaval 2005.
- een vuil tering eind weg
- vet aan ut worre

Timo moet:
- de fles laten staan
- z'n toeter weer eens voor d'un dag haole
- na 13 jaar ballingschap nog steeds de nieuwe nummers ontvangen
- niks


Het is alweer 13 jaar geleden dat uw biercommissaris werd verbannen naar de andere kant van de wereld. Timo, die al sinds jaar en dag gesponsord wordt door de meest internationale brouwerij groep ter wereld (die zijn gek) werd naar Papoea Nieuw Guinea verbannen. Was het dat de Makrele de aanslagen op hun levers niet meer konden verdragen of dat zijn werkgever van hem af wilde, het zal een vraagteken blijven. In ieder geval kan het toch niet zo zijn dat de Makrele het biercommissariaat beter thuis vinden horen bij een scherp inkopertje.

Enfin, Timo voorzag de Papoea's van drank en spelen gedurende drie en een half jaar en overleefde aardbevingen en malaria. En daar, bij deze tropische temperaturen de broek wat eerder van de kont zakt, werd er ook nog een zoon gebrouwen, die gebotteld moest worden in Nederland, wat de houdbaarheid overigens ten goede komt.
Toen er bij de kannibalen ook nog een tweede gebrouwen werd was de maat vol (van z'n vrouw? ja die ook) en werd Timo van de ene op de andere dag opnieuw verbannen.
Nog verder weg (misschien komt hij dan tenminste nooit meer terug?) naar Nieuw Caledonië. Dat is inderdaad aan de rand van wereld en werd de tweede zoon hier maar gebotteld.

Nieuw Caledonië....uuhhh waar ligt da?
Een vuil tering eind weg, bij de gampel rechtsaf, wel recht blijven zwemmen.
Nieuw Caledonië is een archipel in de stille zuidzee, 2000 km ten oosten van Australië, ten noordoosten van Brisbane. Net zo groot als België met net zoveel inwoners als Breda e.o. die net zoveel zuipen als 20.000 Makrele bijelkaar dus dat rechtvaardigd wel een bierbrouwerij.
Nieuw Caledonië, is een franse kolonie waar 30% van de wereld nikkel voorraad ligt, dus zal nog wel even frans blijven. Dat is prettig want waar fransen zijn wordt er goed gevreten en gezopen.
Je zou N.C. dan ook kunnen vergelijken met St. Tropez maar dan met bounty stranden, een azuur blauwe zee en natuurlijk van die heerlijke koude goud gele rakkers om de dorst te lessen.
Na bijna 4 jaar Nieuw Caledonië had z´n werkgever ook wel door dat het meer op een vakantie begon te lijken en werd een nieuwe bestemming bedacht. Op naar het volgende eiland, deze keer in de Carribean: de Bahamas. Ik geef toe er zijn rottiger plekken te verzinnen. Alleen mot er geen huricane langs komen!

Ge waait gewoon van dat eiland af! (Nassau ligt onder die gele punt… )
De echte verbanning kwam na de Bahamas; terug naar Nederland en wel naar Alphen aan den Rijn. Buiten het feit dat er eindelijk weer met de Makrele Carnaval gevierd kon worden was Alphen geen beste keus. Enfin we hebben het overleefd en zijn weer naar buiten vertrokken en wonen sinds 2003 in Warschau, Polen.
Het is hier goed toeven in het grootste katholieke land van Europa, lang leve de Paus! Allenig kèn ut verrekus koud worre in dun winter!
Genoeg geluld, o ja, wat de taken van de biercommissaris in ballingschap zijn:
PAPPEN EN NATHOUDEN! (dan mot ie maor gauw da glas bijvulle!)